ترامپ و کیم در نشست هانوی باید بر سر تعریف خلع سلاح و صلح به توافق برسند

این نشریه در پایگاه اینترنتی خود در مقاله ای به قلم دویئون کیم نوشت: نشست دوم میان دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا و کیم جونگ اون رهبر کره شمالی نشستی تعیین کننده خواهد بود. نشستی دیگر که ، مثل نشست سنگاپور، با دستیابی به صلح تصنعی بر سر گام های واقعی خلع سلاح هسته ای پایان می یابد و پیش پرداخت هرچه بیشتر امتیازات مهم راهبردی از جانب آمریکا هرگونه بخت عقب راندن برنامه هسته ای تسلیحاتی پیونگ یانگ را ، که تا سطوح بی سابقه ای پیشرفت کرده است، خراب خواهد کرد.
این جهان را مجبور خواهد کرد تا ابد با رژیمی زندگی کند که هنوز مبانی اولیه رفتار یک کشور هسته ای مسئول را نیاموخته است و همچنان حقوق بشر را نقض می کند. نشست ویتنام در این ماه مشخص خواهد کرد آیا خلع سلاح هسته ای واقعی کره شمالی اصلا ممکن است، و واشنگتن چقدر باید برای آن بپردازد، ضمن اینکه بقای رژیم و نیکبختی کشور را نیز تضمین کند.
تیم مذاکراتی آمریکا می داند یک توافق خوب حاوی چیست، اما این خطر جدی وجود دارد که بداهه گویی ترامپ او را به سوی یک توافق بد سوق دهد، همانطور که در سنگاپور در ژوئن 2018 با واگذاری برگه های چانی زنی حیاتی که به ضرر منافع آمریکا و امنیت متحدان آسیایی تمام شد، این کار را کرد. در آنجا، ترامپ در کنفرانس مطبوعاتی پس از نشست ، بدون اطلاع سئول یا دولت خودش، اعلام کرد که رزمایش های مشترک سالانه و دفاعی آمریکا-کره جنوبی (که وی آنها را مانند کره شمالی "تمرینات جنگی" و "تحریک آمیز" توصیف کرد) متوقف خواهد شد. بدترین سناریوی احتمالی، به ویژه برای کره جنوبی، این خواهد بود که کیم ترامپ را چنان بفریبد که او (به غلط) باور کند سلاح های هسته ای یا موشک های بالستیک قاره پیما را می توان با سربازان آمریکایی مبادله کرد، ولو اینکه دولتمردان خود ترامپ تلاش کنند او را از چنین توافقات غیرمکتوبی که پیامدهای وخیمی برای امنیت و ثبات منطقه خواهد داشت باز بدارند.
بیانیه مشترک سنگاپور نیات خوبی را بیان کرد -- اما یک توافق واقعی نبود که پیونگ یانگ را متعهد کند یا بر اساس آن بتوان از کره شمالی برای برداشتن گام های ملموس به سوی خلع سلاح هسته ای حسابرسی کرد. برای کره شمالی، سال گذشته به رغم نشست تاریخی سنگاپور، کسب و کار هسته ای روال گذشته خود را داشت. به همین علت است که هرچه زودتر باید یک توافق هسته ای واقعی به دست آید.
در هانوی، نخستین دستور کار برای ترامپ و کیم این است که سرانجام بر سر تعریف "خلع سلاح هسته ای" و "صلح" به توافق برسند. واشنگتن خلع سلاح هسته ای را نابودی کامل تسلیحات، قطعات، مواد، و تاسیسات هسته ای، و نیز سامانه های حمل و پرتاب (موشک های بالستیک) در کره شمالی می داند. از طرف دیگر، پیونگ یانگ آن را شامل خارج کردن دارایی های راهبردی و تسلیحات هسته ای و قادر به هسته ای شدن آمریکا و پایان نهایی حضور نظامی و نفوذ آمریکا در داخل و اطراف شبه جزیره کره می داند.
برای کره شمالی، پایان یافتن حضور آمریکا همچنین با تعریف پیونگ یانگ از صلح همپوشانی دارد. برعکس، آمریکا صلح را پایان خصومت ها با کره شمالی می داند که شامل حفظ ائتلاف قوی خود با کره جنوبی و بخشی از نظامیان خود در شبه جزیره کره می شود. به همین ترتیب، اگر نگوییم همه، دست کم بیشتر برگه های چانه زنی باید به صورت دوجانبه تعریف شود که این شامل امتیازات علمی مانند سرنوشت نهایی تاسیسات هسته ای یونگ بیون تا امتیازات کوچکتر مانند دفاتر رابط می شود.
یک مسئله دیگر که به همین اندازه فوریت دارد دستیابی به توافقی بر سر یک نقشه راه جامع خلع سلاح هسته ای-صلح است. ترسیم هر نوع بده بستانی با جدول های زمانی معین برای حذف همه سلاح های هسته ای و ایجاد یک رژیم صلح به منزله دستیابی به یک توافق واقعا بی سابقه خواهد بود. اینکه آیا چنین کاری را می توان در مهلت تعیین شده برای آن به پایان رساند، موضوع دیگری است. اما این نقشه راه رفتار و اقدامات هر کدام از طرف ها را قابل پیش بینی خواهد کرد و همه مسائل باقیمانده را در چارچوبی قرار خواهد داد که کره شمالی بتواند آن را درک کند. مشکل کره شمالی فقط مسئله هسته ای نیست بلکه درگیری آن در بسیاری از مسائل پیچیده منطقه ای است. این نقشه راه باید همچون ستون فقرات توافقات کوچک برای بر داشتن هر کدام از گام ها تا زمان رسیدن به خط پایان باشد.
به چنین موافقت نامه ای نمی توان تا قبل از نشست 28-27 فوریه دست یافت. این بدین معناست که سران دو کشور به طرز قابل درکی تمایل خواهند داشت از حصول یک توافق کوچک چشمگیری خبر دهند که ویترینی برای نشان دادن پیشرفت در زمینه تحقق چشم اندازی باشد که در نشست سنگاپور ترسیم شده بود.
در این خصوص، برای ترامپ و کیم بسیار مهم خواهد بود که همزمان با شروع یک روند دیپلماتیک کارساز، در توافق مکتوب، برای مذاکره کنندگان خود به منظور نهایی کردن هرچه سریعتر یک نقشه راه جامع خلع سلاح هسته ای-صلح در سال 2019 پس از نشست هانوی، خبر دستیابی به توافق کوچک را اعلام کنند. توافقات خلق الساعه یا مذاکرات مجزا و مرحله به مرحله در غیاب یک نقشه راه مورد توافق به پیونگ یانگ اجازه خواهد داد شرایط ، سرعت، و مدت روند دیپلماتیک را تحمیل کند بدون اینکه چیزی از زرادخانه هسته ای کره شمالی کم شده باشد. به عبارت دیگر، خلع سلاح هسته ای ممکن است در مرحله ای که در توافق کوچک ترسیم شده است، متوقف شود بدون اینکه در راه تحقق دیگر اهداف حیاتی در برنامه های تسلیحات هسته ای رژیم پیشرفتی حاصل شده باشد. اعلان یک نقشه راه مذاکرات همچنین اعتماد افکار عمومی و جهانیان را به اینکه پیونگ یانگ خود را به تلاش برای خلع سلاح هسته ای کامل متعهد می داند، تقویت می کند-- البته فعلا.
یک توافق کوچک ممکن است شامل هر تعداد اقدامات مرتبط با توقف تولید یا نابودی مواد شکافت پذیر و تاسیسات آنها، برچیدن تاسیسات یونگ بیون، یا تعطیلی قابل راستی آزمایی سایت های آزمایش هسته ای زیرزمینی و تاسیسات آزمایش موشکی باشد. اما یک گام سنجیده و مهم اولیه این خواهد بود که پیونگ یانگ همه تاسیسات و برنامه های تولید مواد شکافت پذیر خود در هر نقطه ای از کشور، و نه فقط در یونگ بیون، را اعلام کند. مواد شکافت پذیر عناصر اصلی در یک سلاح هسته ای محسوب می شوند و این رویکرد به منزله زدن تیر به وسط هدف خواهد بود.
با این حال، دولت ترامپ ممکن است دنبال توافق کوچکی برود که شامل کلاهک های هسته ای یا موشک های بالستیک قاره پیما باشد. موشک های دوربرد سرزمین اصلی آمریکا را تهدید می کنند و حصول توافق بر سر آنها، در کنار کلاهک های هسته ای، در مقایسه با یک توافق علمی بر سر مواد شکافت پذیر، اهداف به مراتب ملموس تری برای نشان دادن به عامه مردم هستند. اما در یک توافق کوچک بر سر موشک های بالستیک قاره پیما، دردسر واقعی در جزئیات خواهد بود. یک توافق مثبت شامل یک یا چند کلاهک هسته ای یا موشک بالستیک قاره پیما ، یا حتی توافق برای توقف قابل راستی آزمایی برنامه تولید موشک های بالستیک قاره پیما و عقب راندن این برنامه خواهد بود.